Το πέσιμο, το τράβηγμα, η αλλαγή στήριξης

Από τον ΗΛΙΑ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ, Pose Running Coach – Speed Trainer

Ο δρομέας βρίσκεται στην δρομική πόζα σε ασταθή ισορροπία, συμπαγής και γεμάτος ενέργεια. Το τρέξιμο ξεκινάει όταν ο δρομέας απλώς τραβήξει το πόδι στήριξης από το έδαφος απευθείας κάτω από το ισχίο. Όλη η μυϊκή προσπάθεια να μετακινηθεί το πέλμα από το έδαφος προέρχεται από το δικέφαλο μηριαίο. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τραβήξουμε το πέλμα προς τα πάνω. Ο κορμός αυτός καθαυτός παραμένει όσο γίνεται περισσότερο ακίνητος όπως το αμάξωμα ενός αυτοκινήτου παραμένει ακίνητο ενώ οι ρόδες στρέφονται.

Στο σημείο αυτό μπορείς να κάνεις ένα απλό πείραμα.

Αφού έρθεις στη δρομική πόζα, άρχισε να τρέχεις επί τόπου πολύ χαλαρά. Απλώς σήκωνε εναλλάξ τα πέλματά σου από το έδαφος χωρίς καθόλου μυϊκή προσπάθεια. Αφού βρεις το ρυθμό σου, άφησε ολόκληρο το σώμα σου να γείρει λίγο προς τα εμπρός. Χωρίς καμία άλλη προσπάθεια… ΤΡΕΧΕΙΣ!!

Έτσι ερχόμαστε σιγά-σιγά στο θέμα του τι κάνουν τα πόδια όταν τρέχουμε. Πρέπει να κάνουμε μεγαλύτερα βήματα ή να κινούμε τα πόδια πιο συχνά;

Η συχνότητα των διασκελισμών στο τρέξιμο δεν είναι τίποτα άλλο από την αλλαγή στήριξης από το ένα πόδι στο άλλο. Όταν αλλάζουμε στήριξη αρχίζουμε να πέφτουμε ελεύθερα (δες προηγούμενο άρθρο) και αφήνουμε τη δύναμη της βαρύτητας να μας επιταχύνει προς τα εμπρός. Όσο πιο γρήγορα αλλάζουμε στήριξη τόσο λιγότερο διακόπτουμε την έλξη της βαρύτητας και τόσο πιο γρήγορά τρέχουμε. Τόσο απλά.

Το αντίθετο συμβαίνει όταν προσπαθήσουμε να τρέξουμε με μεγαλύτερους διασκελισμούς. Γιατί ;

Πάλι η απάντηση είναι απλή. Στην προσπάθεια μας να «μακρύνουμε» το διασκελισμό μας εκτείνουμε το πόδι μπροστά από το σώμα. Όταν το πέλμα αυτό χτυπήσει στο έδαφος, παραμένει αναγκαστικά «κολλημένο» εκεί μέχρι ολόκληρος ο κορμός και το σώμα να περάσει από πάνω του.

Έτσι, αντί να αλλάξουμε στήριξη γρήγορα, μέσω του μεγάλου διασκελισμού αλλάζουμε στήριξη αργά, πράγμα το οποίο διακόπτει την έλξη της βαρύτητας άρα και την οριζόντια μετατόπιση του σώματος.

Συμπερασματικά:

Όσο λιγότερα πράγματα κάνουμε ώστε να αντιδράσουμε στη δύναμη της βαρύτητας, τόσο πιο γρήγορα τρέχουμε.
Όσο λιγότερο χρόνο σπαταλάμε με το ένα πόδι στο έδαφος, τόσο λιγότερο αντιστεκόμαστε στην βαρύτητα. Ακόμα καλύτερα, όσο λιγότερο αντιστεκόμαστε στην βαρύτητα, τόσο λιγότερο φορτίζουμε τις αρθρώσεις, τους συνδέσμους και τους τένοντες, πράγμα το οποίο με τη σειρά του μειώνει τις πιθανότητες ενός τραυματισμού. Παράλληλα θα πρέπει να προσέξουμε κατά τη φάση της αποκατάστασης να αποφορτίσουμε το μυοσκελετικό μας σύστημα μέσω διαφόρων μεθόδων, όπως διατάσεις, ασκήσεις αύξησης της κινητικότητας των αρθρώσεων ή και με τη χρήση άλλων μεθόδων όπως το ActiPatch.
Η επιτάχυνση μέσω της βαρύτητας είναι μια σταθερά, αλλά η ικανότητα μας να αξιοποιήσουμε στο μέγιστο την έλξη της βαρύτητας είναι μία λειτουργία που σχετίζεται με την κλίση του σώματος και την δρομική συχνότητα.
Όσο πιο γρήγορα αλλάζεις στήριξη, τόσο περισσότερο επιτρέπεις στο σώμα σου να πέφτει ελεύθερα. Και όσο πιο γρήγορα πέφτεις τόσο πιο γρήγορα τρέχεις.
Το τρέξιμο είναι η μετακίνηση ενός φορτίου (του σώματός σου) σε μια διαδρομή, χρησιμοποιώντας την φυσική δύναμη της βαρύτητας και την δύναμη της μυϊκής σύσπασης. Αυτό πρέπει να γίνει σε μια προκαθορισμένη απόσταση στον μικρότερο δυνατό χρόνο.

Όπως σε πολλά πράγματα στη ζωή έτσι και στην τρέξιμο, ο συγχρονισμός, το timing, είναι τα πάντα. Τι εννοώ όμως στο τρέξιμο με τον όρο timing; Δεν εννοούμε το χρόνο που απαιτείται για να καλύψει ο δρομέας μία απόσταση, αλλά τον συγχρονισμό των διαφόρων κινήσεων του σώματος κατά την κίνησή του σε χώρο και χρόνο.

Όλα τα συστατικά του συστήματος είναι αλληλοεξαρτώμενα. Δεν μπορείς να αυξήσεις την κλίση του σώματος προς τα εμπρός χωρίς να μειώσεις το χρόνο επαφής του πέλματος με το έδαφος. Αν δεν αυξήσεις τη δρομική συχνότητα για να ακολουθήσεις το πέσιμο, τα πόδια θα μείνουν πολύ πίσω από το σώμα και θα καθυστερήσουν σημαντικά.

Γι’ αυτό το λόγο στη φάση εκμάθησης της Pose Method δίνουμε ελάχιστη έμφαση στην απόσταση ή στα χιλιόμετρα που καλύπτουμε. Αρχικά πρέπει να είμαστε πολύ ακριβείς στις κινήσεις μας. Όταν χαθεί η συναρμογή των κινήσεων θα πρέπει να σταματήσουμε, να συγκεντρωθούμε και έπειτα να ξεκινήσουμε ξανά.

Θα μάθουμε λοιπόν μέσω ασκήσεων, εκτελώντας τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά, να συνδυαστούν οι κινήσεις αυτές σ’ ένα σύστημα που να αποσκοπεί στην απελευθέρωση της δύναμης της βαρύτητας στο να σε τραβήξει προς τα εμπρός.

Κάνε τις ασκήσεις και έπειτα άσε τη βαρύτητα να λειτουργήσει.